Blacker

Шүлэг бичихээ больж, оронд нь зураг үзсээр нэг л мэдэхэд
Шинэхэн намрын тэг дунд нь иржээ. 
Саруулхан шөнө тэргэл сарнаар үзэг барьж
Сэтгэлээн сийрүүлж явсан өдрүүд дурсамж болжээ
Өөрийн мэдрэмжийг үгээр хөглөхөө зогсоогоод
Өнгөнөөс харин үг, өгүүлбэр хайж
Өгүүлэх хэлээр нь бодлоо цэгцлээд
Өглөө шиг гэрлийг нь хайрлах боллоо
Уучлах, өршөөх, мартах, хүлцэх
Ухаанаас илүү ухамсарт минь орших хандлагууд
Уур, гомдлыг, урагшгүй явдлыг бүгдийг нь арилгаж
Унтаад сэрэхэд бодлыг минь цэвэрлэнэ. 
Хүнийг хэрхэн чадах вэ гэж бодохыг хүсээгүйдээ
Хүйтэн сэтгэлд нь хайруулж л байна, гэлээ гээд яах вэ
Хоёр хүний минь нэг нь хохировч нөгөө нь
Хортой бодлоос өөрийгөө чөлөөлж байгаа нь л аз юм. 



хонгор минь намрын өнгө оржээ,
хуучны баярт мэдрэмж төрөх юм.
чиний нүдээр би харж байгаагүй ч,
чамтай л хамт намрыг сайхнаар хардаг байжээ

Монолог

Сэтгэл дэх үдшийн тэнгэр хөх гэгээгээ хурааж дуусаад, хав харанхуй болжээ. Түүний дор урсах гол, дэргэдүүр нь ороосон уулын зам, түүгээр зөрж өнгөрөх олон гэрэл цөм нийлээд нэгэн орчныг бүрдүүлжээ. Агаар дахь бүгчим халуун дөнгөж арилж эхэлмэгц голын эргээр тун бичил биетэй боловч цул төмөр хошуутай юм шиг хорлонт шумуулын сүрэг гарч ирэв.

Өнгөрснөөс зүүгдэх тээг ачаа байхгүй, өглөөг угтахад бүрэн бэлэн суух хүртэл багагүй үйл явдал болжээ. Түүнийг илтгэх мэт хурдны замаар олон машин зөрөлдөн өнгөрнө. Тэд урсаад л өнгөрнө. Дотор нь хэн ч сууж явсан байг, ямар бодол тээсэн харцтай байлаа гэвч миний сууж буй энэ оршихуйд огт огтлолцохгүй зөрөлдөн алга болно. Дахиад сайн харья гэсэн ч өнгөрч одсон машинуудын өнгө ч үл үзэгдэх нь яг л хүмүүс шиг, хүмүүсээс үлдсэн харилцаа шиг агшин зуурын байх аж.

Агшин зуураас бүрдсэн, аргадаж хайрлаж чадвал дэлгэрч чаддаг энэ амьдрал гэх материйн цул зуурмагийг одоо л нэг ийм зүйл юм байна гэдгийг тэмтэрч үзэж буй мэт сэтгэгдэл төрнө. Гурван жилийн өмнө өндөр уулан дээр арвайн үр дэвсэж идээ зассан билээ. Хоёр жилийн хойно тэнд өнөөх халтар арвай нялх ногоон өнгөтэй тариан түрүү болоод, тэргүүнээрээ тэнгэр өөд тэмүүлэн ургаж байсан.
Дөрвөн жилийн өмнө нарийвтар гол дээр очиж, хун ирэх хүртэл нь аргадаж суусан. Энэ зун очиход харин өнөөх гол эргээ хэдэн алд илүү идээд, усны шувуугаар бялхан байлаа. Юмс өөрчлөгдөж, юмханаар юм бүхнийг солих түлхүүр эргүүлж болох бололтой.

Энэ зуурт сэтгэлийн толинд туссан олон хүмүүний царай мартагдаж арилжээ. Тэд алсад, ойрхонд, дэргэд, тэнгэрт алинд ч чиг байвч аанай л сэтгэлд нэг л төрхөөрөө үлдээсэй гэж хүссэн хэвээр. Харин тэгж чадсан нь хэд вэ?

Маргааш болоход надтай хамт байхгүй олон хүмүүс бий. Хүмүүс агшин тутамд хувирч, түүнтэй адил би ч өөрчлөгдөж, цаг хугацаагүйгээр тэлж сунаж байдаг материйн уудам орон зайд өөрсдийнхөө хүслээр ертөнцөө бүтээж явна даа. Энэ замд “Хов жив, хонзонгийн хаалгыг нээвэл чи хэн ч биш” гэх үгтэй дуу шиг зүйлс хань болно. “Чи хийх гэснээ хэтэрхий их яриад байна” гэж зөвлөсөн үл таних эмэгтэйн үг бас дэм өгсөн. Сонирхолтой нь тэд нэг гэр бүлийн хүмүүс байсан нь, би тэдний хэнтэй нь ч согтотлоо ярьж, сэргэтлээ инээлдэж яваагүй нь, бас дээр нь өмнө нь бид биесээ тийм сайн ойлгодог гэж мэдээгүй явсан нь анхаарал татдаг. Нэг нь бичиж, нөгөөх нь дуулж гурав дахь нь зурдаг. Энэ гуравт бас нэг нийтлэг зүйл байгаа нь алс бөглүү, өндөр уул руу тэмүүлдэг нь, уул уулнаас илүү ургаа хадных нь гүнд ямар амь оршин байгааг чагнаж, тэмтэрч мэдрэх гэсэн хүсэл байх шиг анзаарагдсан. Амьдрал дээр нөхөрлөөгүй, алив сонирхлоосоо илүүг харж, дутууг дүүргэх гээгүй зан тэдний замыг чиглүүлжээ. Тийм болохоор огтлолцохгүй ч гэсэн орчлонд өөрөөр байхын өнгийг би тэднээсээ авцгаажээ.

Тэрхүү намайг тодорхойлж буй өнгөнд цагаан хэдий гэвэл би мэдэхгүй. Хар бас хэр их орсон бэ гэвэл хэлж чадахгүй. Улбар өнгөөр надад загастай аяга, галт шувуу зурж өгсөн Хараацай охины цэнхэр өнгөнөөс хэр их миний сэтгэлд бүрхэж үлдсэнийг тодорхойлж барахгүй. Андуудын дурлаж баагиулсан хөх униарыг бий болгоод байдаг шар, ногоон, хар өнгөнүүд бодол санааны гэрэл туяанд хэр нэвчиж тодруулсныг ч барагцаалах юм алга. Гагцхүү хүйтэн мөсний тунгалаг будант цайвар туяа нүдэнд бууж амжаагүй болохоор харц  минь илүү тунгалаг болжээ. Ариун утаат сагнайн гүн ногоон өнгө шиг үргэлж амьдралд амь авчирдаг сургаалиуд бодлыг цэгцэлж, богцыг дүүргэж, бурууг буцааж өгснийг бас тоймлохын аргагүй их байлаа.
Сэтгэл хөдлөл гэж ийм л өнгөтэй байх гэмээр улаарч, хөхөрсөн нярай арьсны бидрээ харин зүрхний минь гэрлийг илтгэх боллоо. Сэвлэг зөөлөн үнэртэй болохоороо, сэтгэл анагаам дөлгөөн харцтайдаа тэр ариун өнгөнүүд амьдралын хамгийн гол тэмүүлэл болон бүрэлдлээ.

Залаатын амны зам дагууд, замбуулинг тэтгэсэн Туулын урсгал шөнөдөө мяралзан байхыг хэдхэн хором харж суухад минь дээр хөхрөгч тэнгэр, дор хөрст дэлхий амгалан оршино. Амгаланд уусахын тулд хатуу сургамжийг аядуухнаар ухаарах гэж бэдэрсэн замнал энд түр амсхийлээ. Одоо тэр зүүн хойноос маргаашийн наран эргэн айсуй. Ирэх өдрүүд олон өнгөрсний хойно энд ирж дахин нэг сэтгэлийн өнгөө тольдох мөч ирнэ. Тэр цагт хүсэл бүхэн минь эвээ олон цэгцэрч, үйл бүр минь элбэг сайхан дэлгэрсэн байг ээ.  

намрын эхэн сарын дөрвөн